از آسمایی تا دماوند

… بعد از خداحافظی با مهمان داران٬‌ منتظر ورود به دکه ای هستم که باید به گذرنامه ام خروجی بزنند٬‌ آنجا دوباره افسر جوانی با اکراه و وقت کشتن خروجی میزند و منی که کتاب های بسیاری در بکس روی شانه ام دارم خسته میشوم و نمی توانم تحمل کنم. هی بکس را بگذار زمین و با رفتن یکی به جلو٬ بلند کن و یک متر پیشتر بمان.

سر انجام میرسم به مقابل دکه و افسر جوان که با کبر و غرور گذرنامه ام را میگیرد و نگاهی از سر حقارت می کند. در گذر نامه ام تنها نوشته شده:‌ منوچهر…
میگوید:‌ ((آقا منوچهر! ایران برای چی آمده بودی؟))

با جدیت می گویم: ‌((از طرف رای زنی فرهنگی تان دعوت شده بودم.))
دوباره می پرسد: ((شغلت چیست؟))
برای نخستین بار بعد از نزدیک به ده سال سروکار داشتن با کتاب و ادبیات و رمان و نوشتن و بعد از چاپ سه عنوان کتاب برای نخستین بار می گویم: ((نویسنده))

چهره افسر کمی تغیر میکند و با اندکی مهربانی می گوید: ((سفر خوش.))
لااقل این سفر خوش گفتنش٬ دلم را کمی خوش میکند و دیگر خسته گی مضاعف نمیشود.